Marco Antonio Sánchez Ramírez. Colombiaanse zanger, gitarist en componist. In 1984 reisde hij met de groep Barrio Latino naar het Jubilee Gardens Festival in Londen en sinds 1985 woont hij in Nederland, waar hij jazzgitaar studeerde aan het Conservatorium van Hilversum. In 1990 richtte hij samen met Jaime Rodríguez het orkest Rumbatá op, een formatie waarmee hij onder meer optrad op het North Sea Jazz Festival. In 1996 toerde hij als gastzanger mee met de Latin jazz groep Nueva Manteca, en in datzelfde jaar begon hij te spelen en zingen bij de groep Saoco, waarmee hij regelmatig te vinden was op festivals en podia in Noord-Europa.
In de tijd dat hij begon aan het project van Rumbatá, speelde hij al met het idee om een ander repertoire te creëren: composities met meer aandacht voor het genieten van de tekst, van de poëzie, van de verschillende ritmes die de Latijns-Amerikaanse muziek te bieden heeft, en van de harmonieën van Braziliaanse muziek, jazz en popmuziek. In de eerste twee jaar in Nederland wisselde hij de academie af met het spelen van Braziliaanse en latin jazzmuziek in de parken en langs de terrassen van Amsterdam, maar het lot wilde dat hij zich, overigens met veel plezier, jarenlang concentreerde op de salsa en de muziek van het Caribische deel van Colombia.
De invloed van de Beatles, Ana en Jaime de Colombia, Joan Manuel Serrat, Rubén Blades, Silvio Rodríguez, Pablo Milanés en Braziliaanse zangers en tekstschrijvers als Chico Buarque en Gilberto Gil is overduidelijk. Hier liggen ook de wortels voor zijn manier van componeren en interpreteren van het gitaarspel. Hij omschrijft zichzelf als een antiheld: "Soms zing ik, maar vaak schreeuw ik…”, die van zichzelf eist dat hij de beste van zichzelf geeft en daar met hulp van zijn vrienden op zijn manier in slaagt. Zo heeft hij als componist ook bijdragen geleverd aan diverse projecten, zoals “Azucaraba” van Teddy Steen, “Looking up” van David Rothschild en met Rumbatá op cd’s als “Encuentros” en “Patria y Bandera”. Wat hij het belangrijkst vindt, is dat hij zichzelf blijft (wie niet?), en dat hij zichzelf niet alleen in de spiegel herkent, maar ook in de ogen van zijn familie en vrienden. Een Colombiaan die al 24 jaar lang ver van zijn land zijn weg zoekt, en zichzelf met elke dag die voorbijgaat meer als een wereldburger ziet. Iemand die ervan droomt om op een dag de energie te hebben om een school in Colombia neer te zetten en zijn muziek te verkopen met een hoger doel dan de verkoop op zich… “ Ik geloof niet dat de muziek het belangrijkste in mijn leven is. Ik denk dat het allerbelangrijkste het leven zelf is en dan vooral de mensen, het menselijke ras in al zijn tragische schoonheid.”
Lo Que Trajo El Barco
“Lo Que Trajo El Barco” (Wat de boot meebracht) is het resultaat van jarenlange, liefdevolle inspanningen. En dat resultaat mag er zijn!
Surf voor een voorproefje en meer informatie naar de (spaanstalige) website:
www.elbarcomusic.com
