Als de Chileense Quique Neira aan het einde van de jaren 80 de cd Confrontation van Bob Marley luistert, inspireert dit hem om reggae bekend te maken bij de jeugd in Chili. Terwijl Chili gebukt gaat onder een militaire dictatuur brengt Quique Neira de ritmes van de reggae-roots, in
combinatie met een sociaal bewustzijn in de traditie van Bob Marley, zijn land binnen. Hij doet dit zonder zijn eigen taal en latino-achtergrond te vergeten. In de jaren 90 wordt Quique Neira een van de meest invloedrijke exponenten van de Latijns-Amerikaanse reggae. Hij is dan vooral bekend als zanger en tekstschrijver van de band Gondwana, waarmee hij enorme hits scoort in heel Latijns-Amerika. In 2002 verlaat hij Gondwana en stort hij zich op zijn solocarrière. Sindsdien nam hij drie cd’s op en in de zomer van 2010 toert hij voor het eerst als soloartiest door Europa.
In Nederland staat hij eind mei op het Poetry Parkpodium van het Dunya Festival in Rotterdam. Ondanks de regen en het slechte weer stroomt de tent vol en wordt vervolgens gedurende bijna twee uur verwarmd door de ritmes van Neira en zijn band. De zanger maakt veel contact met het publiek, laat hen dansen en de muziek voelen.
Na het concert spreken onze collega’s van
Noticias met Quique Neira, die zichtbaar ontroerd is door de goede ontvangst van het publiek
tijdens dit eerste optreden in Nederland.
Tijdens het concert vertelde je het publiek een speciaal verhaal over jouw band met Nederland. Welke band heb je met Nederland?
Na de militaire staatsgreep van 1973 in Chili
verliet mijn vader het land. Hij ging op zoek naar werk en een betere toekomst en belandde eind jaren 70 hier in Nederland. In een postpakket met kerstcadeautjes dat hij naar Chili stuurde, zat een T-shirt voor mij. Ik was toen ongeveer zes jaar oud. Op het T-shirt stond een molen met de tekst “Holland”. Ik weet niet waarom, maar ik was dol op dat shirt, het was mijn favoriete kledingstuk. Ik hield ook van de verhalen die mijn vader over Nederland vertelde. Later werd ik liefhebber van het Nederlandse voetbal, ik was fan van Ajax. De reggae kwam in mijn leven door een cassette die mijn vader vanuit Nederland stuurde. Toen leerde ik wat dreadlocks waren, het groen, geel en rood, de rasta’s. En tegelijkertijd kwam Ruud Gullit met zijn voetbal en zijn dreads in mijn leven.
Toen bedacht ik me dat alles met Nederland
verbonden was. Nu ik hier in Nederland ben,
begrijp ik de band beter en realiseer ik me dat ik in dit land had kunnen leven en bestaan.
Nederland is een tolerante maatschappij, die
bevrijd is van de ketens en taboes die andere, minder vrije, maatschappijen wel hebben. Ik hoop tijdens mijn verblijf hier een nieuw T-shirt te
kopen!
Hoe ziet de reggaebeweging in Chili eruit?
In Chili heeft de reggaebeweging een krachtige ideologische betekenis. Er leeft een stevig
verankerde rasta gemeenschap die actief haar levensovertuiging uitdraagt.
Mede daardoor werd reggae begin 2000 erg
populair in Chili. De commerciële impact was meteen erg groot, het werd een hype. Toen de hype voorbij was, bleven degenen die altijd van reggae hebben gehouden samen met serieuze nieuwe liefhebbers over, en vormden rasta
gemeenschappen. Tegenwoordig zijn er veel bands en artiesten in het land die zijn verbonden met reggae.
Wat is kenmerkend voor de Latijns-Amerikaanse reggae?
Latijns-Amerikaanse reggae komt recht uit het hart, het is puur. Het komt voort uit de behoefte sociale ongelijkheid aan de kaak te stellen.
Reggae ontstond in Jamaica als noodkreet, als een protestschreeuw en ook in Latijns-Amerika heeft het deze vorm aangenomen. De Latijns-Amerikaanse reggae is van hoge kwaliteit en
bovendien een waardevolle manier voor de jeugd om zichzelf te uiten. Ik ben ervan overtuigd dat Spaanstalige reggae meer aandacht zal trekken, zelfs in de Engels-talige wereld. De toekomst ziet er goed uit. De negatieve uitwassen in de wereld worden door de
rastafari’s gezien als Babylon en zullen volgens de rastafilosofie ooit ten onder gaan.
Hoe ziet het Chileense Babylon eruit?
Het Chileense Babylon is aan het boeten voor zijn schulden. Het land is getroffen door een
aardbeving en een tsunami waarbij duizenden Chilenen het leven lieten of alles verloren. Ik denk dat Chili heeft moeten boeten omdat rechts de macht heeft overgenomen, ook al was het dit keer via de democratische weg. De natuur straft rechts omdat zijn aanhangers tijdens de dictatuur
zwegen en toestonden dat de militairen massaal mensen vermoordden. Rechts krijgt nu een
tweede kans. Dit keer om zich te ontfermen over de getroffenen van de aardbeving.
Het is nog afwachten of dat zal gebeuren. Maar ook links heeft slechte karma en werd gestraft. De afgelopen verkiezingen leden linkse partijen een grote nederlaag. In de jaren dat zij aan de macht waren, zetten zij het theater op, vormden acteurs, ontwikkelden een draaiboek, maar vergaten het waarom. In deze 20 jaar van grote economische ontwikkeling van Chili, vergaten ze de ziel.
De mensen lieten hun idealen varen die de
Concertación (Coalitie van de Partijen voor de Democratie) opperde. Ze vergaten de sociale
gerechtigheid.
En welke rol speelt de reggae in deze politieke context?
In de rastacultuur wordt veel nagedacht en gesproken over politiek en door middel van reggae muziek brengen we onze ideeën over op het
publiek. Vanuit mijn rastafilosofie is het heel
belangrijk dat Chili een rechtvaardiger land wordt
Waarom ben je gestopt met Gondwana?
Eerst was ik zanger in Bamboo, een toentertijd zeer bekende band in Chili. Daarna werd ik
zanger van Gondwana, een band die niet alleen in Chili maar in heel Latijns-Amerika heel populair was. Na elf jaar te hebben gezongen in bands, voelde ik me op mijn top en voldoende voorbereid voor een solo carrière. Ik heb nu drie cd’s als
soloartiest op mijn naam staan en ik voel me erg goed in deze rol.
Is het niet moeilijk de sporen van Gondwana kwijt te raken?
Het is moeilijk in zoverre dat iedere persoon die mij ontmoet mij als zodanig herinnert. Maar ik
probeer de mensen er bewust van te maken dat ze luisteren naar mijn werk als solist. Ik zoek mijn eigen weg. Het is misschien verwarrend omdat ik veel muziek speel die ik vroeger met Gondwana speelde. Maar ook toen al waren het vooral mijn boodschappen, mijn akkoorden en mijn muzikale ideeën. Deze ideeën blijven bestaan in mijn
huidige werk. Uiteindelijk begrijpen de mensen dat een artiest zijn eigen weg moeten zoeken, toch?
Quique Neira Website: www.quiqueneira.com
Door Pablo Eppelin (Noticias) - www.noticias.nl
Optreden: Dunya Festival juni 2010
