interview

april 2010

Foto's:
Bart Henseler & Annelies Himpens

Het begin
Lo vertelt hoe hij met zijn maten in Rotterdam eens een socagroep ging zien, een week nadat ze naar een optreden van een reggaeband waren geweest. Hij werd geraakt door het enorme verschil in sfeer tussen het genietende, maar rustig wiegende, overwegend blanke reggaepubliek en het opzwepende optreden van de socaband. Het leidde tot de nodige discussie. “Ik zei tegen mijn maat: Zet hier eens een socaband neer en de hele tent staat op ontploffen.” Zijn maat liep er niet meteen warm voor, maar Lo zette door. Voor Lo was het een soort van ontdekkingstocht, voor zichzelf, maar ook voor een business die toen nog niet bestond. De eerste twee feesten in de tuin van stamkroeg ‘de Cahier’ waren een succes. Wegens gebrek aan ruimte verhuisde de 3e editie van de feesten echter naar de Blauwbossen, de plaats waar ook nu nog jaarlijks een enorm festivalterrein wordt opgebouwd. De mensen van ‘de Cahier’ zijn nog steeds verbonden met het festival. Elk jaar bouwen zij het volledige tapsysteem op en verzorgen de drankuitbating tijdens het festival.

Een sterk merk
Als voornaamste factor van het succes van het festival ziet Lo het feit dat Antilliaanse Feesten een sterk merk is. Het is een product waar mensen emotionele binding mee hebben, dat bepaalde gevoelens oproept bij mensen. Daarbij spelen een aantal factoren mee: de opgebouwde traditie, een goed festivalterrein, goede programmatie, niet echt duur, de algehele kwaliteit. “Daarbij hebben we de kans gekregen om door de loop van de jaren te leren. We hebben een geleidelijke groei gekend, zonder schokken, zonder pieken, stapje voor stapje.” Zo kwam er na verloop van tijd een tweede podium, eerst in de open lucht, toen overdekt, toen kwam de camping.“

“Die camping, daar ben ik heel fier op”
Een festivalcamping zoals die eigenlijk moet zijn, die niet al te strak georganiseerd is, waar je je wagen niet op 4 kilometer van je tent hoeft te parkeren. Van Lo mag het allemaal best een beetje chaotisch zijn. Dat hoort een beetje bij een festival. Natuurlijk moeten bepaalde dingen goed geregeld zijn, maar liefst zo dat het niet opvalt, en dat er nog ruimte is voor wat spontaniteit. Wel hoopt hij dat de ‘verkavelingswoede’ van groepen die te grote stukken terrein afbakenen omdat  ze bij elkaar willen staan binnen de perken blijft. Ook de campinggasten die het hele festival maar overslaan vormen een ongewenst fenomeen. De camping levert de organisatie namelijk geen cent op. De opbrengsten worden volledig ingezet voor de geboden faciliteiten. Zo worden voor de douches enorme waterbuffers aangelegd, want het water moet van honderden meters verderop komen.

De programmering
“Ik volg mijn intuïtie. Ik weet dat ik altijd een paar namen moet hebben, waarvan de mensen zeggen ‘wow’. Maar bij de andere helft, trek ik mij daar niets van aan of de mensen ze kennen. Als ik het maar goed vind, en dat het knalt”. Lo reist nog altijd zelf rond om te scouten, maar wel selectief. “Je hebt toch verschillende delen van het publiek tevreden te stellen, dus je zoekt naar een bepaalde balans. Soms lukt dat wonderwel en soms wat minder.” Het meest content is hij zelf over de programmering van vorig jaar.

Het moeilijkst
Dat zijn de zaken waar je zelf geen controle over hebt, zoals de problemen met artiesten die op het allerlaatste moment afzeggen of geen uitreisvisum krijgen. Het is heel erg als je door externe factoren je belofte aan de fans niet kunt waarmaken. Boze mails met opmerkingen dat er grote namen als ‘lokkertje’ zijn gebruikt worden door Lo dan ook persoonlijk beantwoord. Hij vindt dat mensen er recht op hebben van de baas zelf te horen waarom een bepaald optreden niet is doorgegaan.